Wat is een belevenistuin? Zo kijk ik ernaar

Pas geleden gebruikte ik het woord voor het eerst. Een belevenistuin. Eigenlijk floepte het er zomaar uit toen ik over mijn pluktuin vertelde. Later dacht ik: dat is eigenlijk precies wat ik probeer te maken.

Voor mij draait een belevenistuin niet om een tuin die er altijd perfect uitziet. Natuurlijk geniet ik van een volle bos dahlia’s of een border vol zinnia’s, maar dat is niet de reden waarom ik iedere dag even naar buiten loop.

Het gaat om alles wat je onderweg tegenkomt.

Een belevenistuin zit vol kleine verrassingen

Vrijwel iedere ochtend loop ik een rondje door de tuin. Dat duurt meestal nog geen tien minuten. Onderweg bind ik een komkommer vast, tik ik tegen de tomatenbloemen zodat ze beter bestuiven en voel ik of de grond nog vochtig is.

Maar ondertussen gebeurt er van alles.

Een hommel verdwijnt diep in een bloem. Een spin heeft tussen twee planten een nieuw web gespannen. De merel scharrelt tussen de moestuinbakken op zoek naar iets lekkers. Een zaaddoos is ineens opengebarsten en laat zijn zaden los.

Juist omdat ik niet haastig door de tuin loop, zie ik die kleine dingen. En eerlijk gezegd zijn dat vaak de momenten waar ik het meest van geniet.

Niet perfect, maar levend

Ik geloof niet dat een belevenistuin strak hoeft te zijn. Er mag best een uitgebloeide bloem blijven staan voor de vogels. Een plant hoeft niet kaarsrecht te groeien en soms hoort een mislukking er gewoon bij.

Dit jaar aten muizen een deel van mijn bloemenzaden op. Slakken deden ook gezellig mee en sommige planten deden het veel minder goed dan ik had gehoopt. Dat hoort bij tuinieren.

Juist daardoor waardeer ik het extra als iets wél lukt.

Een tuin die je met al je zintuigen beleeft

Misschien is dat wel wat een belevenistuin voor mij betekent. Je kijkt niet alleen naar bloemen, je hoort de bijen zoemen, ruikt de kruiden als je erlangs loopt, voelt de warme zon op je gezicht en plukt onderweg een boeketje of wat groenten voor het avondeten.

Iedere dag ziet de tuin er weer anders uit. En dat maakt dat ik me nooit verveel.

Mijn belevenistuin

Ik tuinier niet om de perfecte foto’s te maken. Die ontstaan vaak vanzelf. Ik tuinier omdat ik graag buiten ben. Omdat ik blij word van een bos bloemen op tafel, van een komkommer die ineens groot genoeg is om te oogsten of van een vlinder die precies op het juiste moment landt.

Misschien is dat wel de mooiste omschrijving van een belevenistuin.

Niet een tuin waar alles perfect is, maar een tuin waar altijd iets te beleven valt.