Nou, dát ging dus niet helemaal volgens plan…

Als je alleen de mooie plaatjes van een tuin ziet, zou je bijna denken dat tuinieren vooral bestaat uit volle oogstmanden, metershoge zonnebloemen, prachtige courgettes en fruitbomen waarvan de takken doorbuigen onder het gewicht.

Nou.

Niet hier dus.

Afgelopen zomer ging er namelijk ook van alles mis. Sommige dingen een beetje, andere dingen behoorlijk en bij een paar dingen vraag ik me nog steeds af wat er nou eigenlijk gebeurde.

Maar weet je wat het leuke is?

Ik heb er niet minder plezier om gehad.

Waar zijn mijn zonnebloemen?

Zonnebloemen horen voor mij echt bij de zomer. Zaadje in de grond, wachten en uiteindelijk zo’n enorme bloem boven je hoofd.

Dat was het plan.

Alleen vergaten mijn zonnebloemen blijkbaar dat ze ook nog moesten opkomen.

Ik had gezaaid, gewacht, nog eens gekeken en… niets.

Geen vrolijk rijtje zonnebloemen. Geen enorme gele bloemen. Gewoon kale grond.

Volgend jaar nieuwe ronde, nieuwe kansen.

En toen ontdekte de muis mijn pluktuin

Ik was trouwens niet de enige die belangstelling had voor alles wat ik zaaide.

De muis ook.

Die bleek mijn vers gezaaide zaden namelijk een bijzonder lekker hapje te vinden. Terwijl ik boven de grond zat te wachten op kleine groene sprietjes, werd er onder de grond blijkbaar uitgebreid gegeten.

Dat verklaarde in ieder geval waarom er op sommige plekken zo weinig gebeurde.

Dank je wel, muis.

Een pluktuin waarin niets opkomt. Dacht ik.

In de pluktuin had ik behoorlijk wat rechtstreeks gezaaid. In mijn hoofd zag ik het al helemaal voor me: een volle bak bloemen waar ik de hele zomer uit kon knippen.

De werkelijkheid zag er iets anders uit.

Er kwam bijna niets op.

Na lang genoeg wachten besloot ik dat het blijkbaar niet ging gebeuren. Dus kocht en kweekte ik planten en zette die op de lege plekken.

Probleem opgelost.

Totdat…

Er tussen die planten ineens tóch zaailingen verschenen.

Blijkbaar hadden sommige zaden gewoon besloten dat ze niet van haast hielden.

Dus waar het eerst veel te leeg was, werd het daarna op sommige plekken juist behoorlijk gezellig.

Ook weer opgelost.

Op een iets andere manier dan gepland.

Negen courgetteplanten leek een uitstekend idee

Courgettes. Die groeien toch altijd?

Je kent de verhalen vast wel. Dat mensen in de zomer niet meer weten wat ze met al die courgettes moeten en ze bijna stiekem bij de buren voor de deur leggen.

Dat probleem had ik niet.

Ik had negen courgetteplanten bij elkaar gezet en dacht vooral aan een enorme oogst.

Wat ik kreeg?

Blad.

Heel. Veel. Blad.

En mannelijke bloemen.

Ook heel veel.

De planten stonden veel te dicht op elkaar, later kwam er ook nog meeldauw bij en de oogst bleef behoorlijk achter. Ik heb zelfs met de hand geprobeerd bloemen te bestuiven, maar een courgettefabriek werd het niet.

Uiteindelijk heb ik een deel van de planten weggehaald en flink wat blad geknipt.

Volgend jaar dus iets minder enthousiast planten.

Misschien.

De broccoli die broccoli vergat te worden

Ook de broccoli was niet bepaald een succesverhaal.

De 5 planten groeiden wel, maar de broccoli zelf bleef klein. We hadden net genoeg voor 1 maaltijd met 2 personen. Ondertussen hadden de koolwitjes ze natuurlijk wél gevonden, dus ik was net op tijd met oogsten.

Uiteindelijk heb ik de planten eruit gehaald en de vrijgekomen vakken gewoon weer voor iets anders gebruikt.

Dat vind ik misschien nog wel het fijne aan een moestuin: mislukt iets, dan is het vak niet mislukt.

Er kan gewoon weer iets nieuws in.

Kleine uien en knoflook

Mijn uien en knoflook hadden ook beter gekund.

Ze stonden wat te dicht en waarschijnlijk te nat, waardoor de oogst kleiner uitviel dan gehoopt.

En alsof dat nog niet genoeg was, kreeg een deel van de knoflook na het oogsten en bewaren ook nog schimmel.

Weer wat geleerd.

Want dat is natuurlijk óók tuinieren: ontdekken dat iets wat op papier heel eenvoudig lijkt in je eigen tuin ineens heel anders kan uitpakken.

Fruit? Welk fruit?

Bij de fruitbomen en struiken was het ook een bijzonder jaar.

De perenboom kreeg in het voorjaar een tik van de vorst en daardoor bleef de oogst beperkt.

De perzikboom?

Geen enkele perzik.

De kersenboom?

Ook niets.

En de bramen deden het dan tenminste nog wel, alleen vonden de vogels dat blijkbaar óók.

Die waren me regelmatig voor.

Ik gun ze best wat hoor.

Maar ze zouden er eentje kunnen laten hangen.

En toch was het een heerlijke tuinzomer

Als ik het zo achter elkaar opschrijf, klinkt het bijna alsof er helemaal niets lukte.

Dat is natuurlijk niet zo.

Er waren bloemen, kruiden, tomaten, augurken en allerlei andere dingen die wél groeiden. Er viel genoeg te oogsten, te fotograferen en te ontdekken.

Maar belangrijker nog: ik heb ontzettend veel geprobeerd.

En daar zit voor mij het plezier.

Ik hoef aan het einde van de zomer niet uit te rekenen hoeveel kilo groente mijn moestuin heeft opgeleverd. Ik hoef niet te bewijzen dat ik alles goed heb gedaan.

Soms werkt iets.

Soms niet.

En soms denk je dat iets compleet mislukt is en verschijnen er weken later ineens overal zaailingen tussen de planten die je er inmiddels zelf hebt neergezet.

Dat is toch juist leuk?

Volgend jaar doe ik het natuurlijk allemaal anders

Minder courgettes bij elkaar.

Zaden beter beschermen tegen hongerige muizen.

Fruit misschien eerder beschermen tegen vogels.

En iets meer geduld hebben met de pluktuin voordat ik besluit dat er écht niets meer gaat opkomen.

Al weet ik nu al dat er volgend jaar weer andere dingen misgaan.

En gelukkig maar.

Want een tuin waarin alles precies volgens plan verloopt?

Volgens mij zou ik daar veel minder plezier aan beleven.